هدأت : آرامش پيدا كرد . الهرج : فتنه . استوسق : نظم يافت . نَكَثَ : نقض كرد . قد أَرى : « رؤيت » ، در اين‌جا به معناى علم است ، مىدانم . أَخْلَدْتُمْ : از « خلود » ، ركون‌كردن و مايل شدن ، ميل شديد . خَفض : آسايش زندگى . دعة : راحت و آرامش . دسع : بيرون انداختن نشخوار توسط شتر . مجّ : ريختن . وعيتم : از « وعا » ، ظرف . « وعيتم » يعنى آنچه را كه حفظ كرده بوديد به بيرون‌ريختيد . تسوّغتم : از « ساغ الشراب » ، به سهولت و آسانى نوشيديد . فيض : كثرت آب و جريان آن . مراد از « فيضة » در اين جا عدم تاب و توان نفس در ضبط و نگاه‌دارى اسرار است . نَفَث : فُوت‌كردن بدون آب دهان . نفثة المصدور : آه كشيدن از درد سينه . خَوْر : ضعف و سستى . قنا : نيزه . شايد مراد از « خور القنا » ضعف نفس در مقابل سختىها و يا دريغ‌كردن از نصرت و يا سستى نشان دادن در برابر دشمن باشد . بثّة : نشر و اظهار ، غمى كه انسان توانايى كتمان آن را ندارد و اظهار